При тяжелой аллергической астме, неконтролируемой комбинацией
Аурулардың біріншілік, екіншілік, үшіншілік алдын алу. Анықтамасы, түрлері. Жүрек ауруларының жойылатын және жойылмайтын қауіп факторлары. Аурулардың алдын алу және қауіп факторларын жою мемлекеттегі маңызды қоғамдық-экономикалық ж/е медицинлық міндеті болып табылады. Профилактика – медицинаның құрамдық бөлігі. Профилактика индивидуальды ж/е жалпы деп бөлінеді. Денсаулықтың жағдайына қарай, аурудың қауіп факторларының болуына байланысты немесе адамдағы айқын патологияға байланысты профилактиканың 3 түрін бөледі: - біріншілік профилактика –бұлауруларды дамытатын қауіп факторлардың әсерін ескерту болып табылады, яғни вакцинация, еңбек және демалыстың рациональды режимі, рациональды сапалық тамақтану, физикалық белсенділік, қоршаған ортаны қалпына келтіру ж/е т.б. Біріншілік профилактикаға мемлекеттің өмір салтын, қоршаған ортаны, тәрбиені қалпына келтіретін социальды-экономикалық іс-шаралары жатады. -екіншілік профилактика – бұл айқын қауіп факторларын жоюға арналған комплекстік шара, яғни бұл факторлар иммундық статус төмендегенде, артық күш түскенде, адаптациялық срыв кезінде аурудың туындауына, өршуіне, рецидивіне алып келуі мүмкін. Екіншілік профилактика шаралары аурудың ерте стадияларында, симптомсыз ағымында анықтауға мүмкіндік береді. Екіншілік профилактиканың эффктивті методтары болып табылады: скринингтік бағдарламалар, және де диспансеризация яғни ауруды ерте анықтаудың комплекстік әдісі, динамикалық бақылау, бағытталған ем. -үшіншілік профилактика – толыққанды өмір сүру мүмкіндігінен айрылған аурулардың реабилитациясы бойынша шаралар. Үшіншілік профилактиканың мақсаты социальды (өзіндік қоғамдық қажеттілікті ұйымдастыру), еңбектік(еңбектік дағдаларды қалпына келтіру дағдылары), психологиялық(тәлім-тәрбиелік белсенділігін қалпына келтіру) ж/е медициналық(жүйелер мен органдар қызметін қалпына келтіру) раебилитациялар. Қауіп факторлары – бұл аурудың туындау ж/е өршу мүмкіндігін жоғарылататын кез-келген бейімдеуші факторлар. Жүрек ауруларының қауіп факторлары жойылатын ж/е жойылмайтын қ.ф болып бөлінеді: Жойылатын қауіп факторлары: Ø Темекі тарту Ø Жоғары артериальды давление Ø Қандағы холестериннің жоғары болуы Ø Қант диабеті немесе қандағы қант мөлшерінің жоғары болуы Ø Дұрыс емес тамақтану Ø Артық салмақ ж/е семіру Ø Төмен физикалық жүктеме Ø Алькогольды қолдану Жойылмайтын қауіп факторлары: Ø Жасы – 40 жастан жоғары Ø Жынысы – ер адамдар қауіп көптеу, сонымен қатар климакстан кейінгі үлкен жастағы әйелдер. Ø Тұқымқуалаушылық – жүрек ауруынан қайтыс болған туыстарының болуы, ж/е де қазіргі заманғы скринингктік методтармен анықталатын генетикалық мутациялар. Жүрек ауруларының дамуының алдын алудың негізгі міндеті қауіп факторларының көлемін максимальды төмендету немесе жою. Бұл үшін бірінші симптом пайда болғанға дейін өмір салты модификациясы рекомендацияларын ұстану керек. · Темекіден бас тарту · Физикалық белсенділік. ЖИА бар науқастарга кунделікті физикалық белсенділік ұсынылады орташа темпте, мысалы – жүру, - кунине 30 мин кем емес, уидеги жумыстар, уборка, ходьба от дома до работы. · Диета. Тамақатнуды оптимизациялау. Жануар майларын, холестерин, қант мөлшерін азайту. Натрий пайдалануды азайту(қайнатылған тұз). Рационның жалпыкалориясын төмендету, әсіресе артық дене салмағы кезінде. · Салмақты төмендету. ЖИА кезінде ИМТ 18,5-24,9 кг/м2 ж/е іш айналымы ерлерде 100 см –ден аз, әйелдерде 90 см – ден аз болу к.к. Бул көрсеткіштерге жету үшін физ.жукт жогарлату к.к, тағам каллориясын томендету к.к. Алкоголь колдануды томендету. 3.Бронхылық демікпе кезінде хаттамаға сәйкес ауруханаға дейінгі этапта жедел және шұғыл көмек көрсету принциптері.
Медикаментозное лечение БА
Подбор базисной терапии
Выбор медикаментозного лечения зависит от текущего контроля БА и тяжести
астмы до назначения терапии. На каждой ступени терапии пациенты должны
использовать препараты неотложной помощи (бронхолитики короткого и
длительного действия).
Ступень 1 (интермиттирующая): короткодействующие ингаляционные ß2-
адреномиметики (сальбутамол, фенотерол) по потребности. Альтернативными
препаратами могут быть короткодействующие антихолинергические препараты
(ипратропия бромид), пероральные ß2-агонисты. В случае эпизодов ухудшения
или учащения симптомов назначается регулярная терапия, как для ступени 2.
Ступень 2 соответствует легкой персистирующей астме. Необходим
регулярный прием одного из поддерживающих препаратов, обычно ИГКС в
низких дозах (беклометазон 100-250 мкг/сут, будесонид 200-400 мкг/сут,
флутиказон 100-250 мкг/сут, циклезонид 80-160 мкг/сут) а также ингаляции
короткодействующего ß2-адреномиметика при необходимости.
Альтернативными являются антилейкотриеновые препараты (монтелукаст) при
побочных эффектах ИГКС (охриплость голоса) при сочетании БА с
аллергическим ринитом.
Ступень 3 (среднетяжелая персистирующая БА). Препарат неотложной
помощи плюс один или два контролирующих: 1) комбинация низких доз ИГКС
с ингаляционными ß2-агонистами длительного действия в виде фиксированных
препаратов (флутиказон/салметерола ксинафоат, Флутиказона пропионат или
будесонид/формотерол); или 2) ИГКС в средних дозах (беклометазон 250-500
мкг/сут, будесонид 400-800 мкг/сут, флутиказон 250-500 мкг/сут, циклезонид
160-320 мкг/сут); или 3) ИГКС в низких дозах плюс антилейкотриеновый
препарат; или 4) ИГКС в низких дозах плюс теофиллин замедленного
высвобождения.
Аддитивный эффект ИГКС и пролонгированного ß2-агониста обычно позволяет
достичь контроля БА без наращивания доз ИГКС до средних и высоких.
Увеличение дозы ИГКС требуется если контроль БА не был достигнут через 3-
4 месяца данной терапии.
Монотерапия ингаляционными ß2-агонистами длительного действия
(салметерола ксинафоат, индакатерол) не допустима, они используются
только в комбинации с ИГКС.Ступень 4 (тяжелая персистирующая астма). Препарат неотложной помощи
плюс два или более контролирующих. Выбор на этой ступени зависит от
предшествующих назначений на ступени 2 или 3. Предпочтительна комбинация
средних или высоких доз ИГКС (беклометазон 500-1000 мкг/сут, будесонид
800-1600 мкг/сут, флутиказон 500-1000 мкг/сут, циклезонид 320-1280 мкг/сут) с
ингаляционными ß2-агонистами длительного действия
(флутиказон/салметерола ксинафоат или будесонид/формотерол). Возможна
комбинация с третьим препаратом (антилейкотриеновый или теофиллин
замедленного высвобождения). Добавление к комбинированной терапии
(ИГКС+пролонгированные ß2-агонисты) антилейкотриеновых препаратов
увеличивает эффективность лечения.
Ступень 5 (тяжелая неконтролируемая БА на фоне терапии ступени 4, но с
сохраняющимися ежедневными симптомами и частыми обострениями).
Требуется добавление пероральных ГКС к другим препаратам, что увеличивает
эффективность лечения, но сопровождается значимыми побочными реакциями.
Пациент должен быть информирован о риске развития нежелательных
эффектов.
При тяжелой аллергической астме, неконтролируемой комбинацией
других препаратов (включая высокие дозы ИГКС или пероральные ГКС),
целесообразно применение антител к иммуноглобулину Е (anti-IgE -
омализумаб). Данная группа препаратов должна назначаться только
специалистом (пульмонолог, аллерголог).
Важную роль имеет способ доставки ингаляционного препарата в
дыхательные пути. Все ингаляционные препараты (кроме циклезонида)
должны применяться с использованием спейсера, при необходимости с маской.
Дата добавления: 2018-05-13; просмотров: 174; Мы поможем в написании вашей работы! |
Мы поможем в написании ваших работ!